اول‌اش بر می‌گردد به روزهایی که رسانه خانم با چادر گل‌گلی‌اش روی سکوی بغل کوچه می‌نشست و تخمه می‌شکست. از صبح تا شب حواس‌اش گرم همه چیز و همه کس بود. حتا یک پچ پچ ساده هم از گوش‌های تیز ایشان پنهان نمی‌ماند و ما از صدقه‌سری وجود مبارکِ رسانه خانم به صورت منظم به اخبار مشکی + سی و نه کلاغ که روی‌اش گذاشته شده بود، دست می‌یافتیم.

ماجرا ادامه پیدا کرد تا فرزندان نوظهور، اعجوبه و حیرت آور رسانه خانم، یعنی موسیو اینترنت و مادام ماهواره پا به عرصه‌ی وجود گذاشتند و نمی‌دانم چرا با آمدن همین دو نفر فضای ما این‌قدر تنگ شده و جهان ما شد دهکده!

موسیو اینترنت اتو کشیده، کراوات زده، فرنگ رفته و اهل معاشرت (به اصطلاح خودشchat ) بود. اولین کاری که کرد این بود که چادر گل‌گلی مادر را به دور انداخت و مینی‌ژوپی دلبرانه به تن‌اش کرد و همه‌جا چو انداخت که رسانه یک علم است، علم روز، علم امروز. علمی که دیروز جای‌اش خالی بود. حالا دیگر رسانه خانم به همراه دختر زیبا و خوش آب و رنگ‌شان (ماهواره جان) معلم خصوصی هزاران جوان این دهکده بودند که فوج فوج به آموختن فنون شایعه‌پراکنی خدمت‌شان شرف‌یاب می‌شدند.

در این میان وسایل کمک‌آموزشی چون کامپیوتر و گوشی تلفن همراه بسیار مفید فایده واقع شد.

کافی بود کسی دراین دهکده زبان‌ام لال، زبان‌ام لال، انگشت کوچک‌اش را به بینی مبارک فرو می‌بُرد، چند لحظه قبل‌اش فیلم و تصویر فوتوشاپ شده‌ی ایشان در حین ارتکاب این جنایت سنگین در تمام دهکده مشغول بلوتوث شدن بود. یا این‌که کسی به دلیل خوردن سبزی خوب پاک نشده (یا شسته نشده) محتویات معده‌اش را بالا می‌آورد، فردا اس.ام.اس ِ روز این بود که همسر فلانی ترک‌اش کرده و او اقدام به خودکشی ناموفق کرده!

خلاصه این‌که هیچ‌کس در دهکده‌ی ما تنها نبود و هیچ‌کس در هیچ حالتی از چشم‌های نورافشان رسانه خانم و فرزندان‌اش پنهان نمی‌ماند و ما مانده‌ايم با این معما که بالاخره در میان چهل کلاغ، کلاغ اصلی کدام است؟!

به‌راستی که وظیفه‌ی خطیر و سنگینی دارد این رسانه. خدا حفظ‌شان کناد و عمرشان جاویدان باد.

اطلاع‌رسانی، از طرح استکان (ببخشید اسکان) 99ساله‌ی آن سی و نه کلاغ ِ دربه‌در که هنوز به خانه‌شان نرسیده‌اند گرفته تا رفتن پوست موز به زیر پای برادرزاده‌ی گلزار (استعاره از سوپراستار)، همه و همه…

وای که ما از شنیدن‌اش هم سرگیجه می‌گیریم!

البته ناگفته نماند که در این میان بدون زحمت‌های بی‌دریغ و مردافکن جدّ بزرگوارمان، تکنولوژی خان کبیر ما هرگز بدين‌جا که امروز رسیده‌ایم!! نمی‌رسیدیم.

□ □ □

---------------------------------------------------------------